Interview Kirsten (Zie Mij Campagne)

Kirsten

Kirsten (51) uit Leiden is een vrouw vol energie. Ze staat drie dagen per week voor de klas als kleuterjuf en geeft daarnaast yogalessen en indoor roeilessen. Ze helpt anderen te ontspannen en in beweging te blijven, en doet dat zelf net zo goed. In de tijd die ze overhoudt, leest en wandelt ze graag, en geniet ze van de tijd met haar tweeling.

Vijftien jaar geleden kreeg ze psoriasis. “Ik had een val gemaakt met de fiets en daarna raakte mijn immuunsysteem helemaal van slag”, vertelt ze. Eerst verschenen er kleine stipjes, later ging dit over in grotere plekken. Inmiddels heeft ze het op haar ellebogen, knieën, hoofdhuid, nagels, billen en gezicht. “Eigenlijk overal”, zegt ze. 

In het begin ging het in de zomer nog weg, maar na een paar jaar bleef het. “Ik heb echt alles geprobeerd. Glutenvrij eten. Vegan. Suikervrij. Noem maar op.” Lachend: “Mijn familie zegt altijd: als iemand iets probeert, dan is het Kirsten wel.” Ze probeerde ook drie jaar lang lichttherapie. Dat werkte goed, maar daar moest ze mee stoppen vanwege de verhoogde kans op huidkanker. “Door het stoppen werd het weer erger, maar toen dacht ik: oké, dit is het dus gewoon. Dit ben ik.”

Later probeerde ze methotrexaat. “Dat vond ik heftig. Ik werd zó moe dat ik amper kon functioneren. Ze zeiden dat het na twee weken beter zou gaan, maar dat gebeurde niet.”

Daarna volgde nog een nieuwe ronde lichttherapie en smeren. Maar het werd niet echt beter. Het voortdurend uitproberen van behandelingen vraagt veel van haar. Toch blijft ze positief en kijkt ze naar wat wél kan. Binnenkort start ze met een biologic. “Dat vind ik wel spannend, hoor. Want ik weet niet wat het gaat doen, hoe het zal voelen als het straks misschien weg is, of wat de bijwerkingen zijn.”

Daarnaast worstelt ze soms met hoe zichtbaar psoriasis is. “Dat is niet leuk”, zegt ze eerlijk. “Ik ben single en soms wil je iemand ontmoeten zonder meteen alles te hoeven uitleggen. Het is toch een stukje schaamte. Maar ja, iedereen heeft wel wat en ik heb dit.” 

Ondanks de zichtbaarheid van de psoriasis laat ze zich er niet door tegenhouden. Ze gaat naar festivals, ligt in haar bikini op het strand en doet alles wat ze leuk vindt. Ze straalt levenslust uit en weigert haar plezier te laten afhangen van hoe haar huid eruitziet. “Nee, daar is het leven te leuk voor”, zegt ze.

Tijdens haar yogaopleiding merkte ze hoe hard oordelen kunnen binnenkomen. Ze werd gevraagd om lange mouwen te dragen omdat anderen haar huid “vies” vonden. "Dat vond ik zó bizar. Volwassen mensen die met aanraking werken, hebben geen eens het lef om te vragen wat het is."

Ze praat er open over. “Kleuters kunnen bijvoorbeeld wel zeggen: juf, je hebt een rode plek. Dan zeg ik gewoon dat mijn velletje extra haar best doet, dat zij elke maand een nieuw velletje krijgen en ik elke week.”

In haar werk haalt Kirsten juist kracht uit anderen. Mensen komen niet voor haar huid, maar voor haar. Omdat ze goed is in haar vak. Ze ziet iedereen die ze begeleidt echt voor wie ze zijn, of het nu de kinderen in haar klas zijn, de mensen in de sportschool of haar yogaleerlingen. “Ouders willen hun kind bij mij in de klas. En in mijn yogalessen durven mensen te lachen en te proberen, omdat het bij mij niet perfect hoeft en luchtig is.” De waardering die ze krijgt, geeft haar energie. 

In de zorg mist ze soms diezelfde aandacht. “Er wordt alleen naar mijn huid gekeken, niet naar het geheel. Ik zit in de overgang, heb ADHD. Dat speelt allemaal mee.” Volgens haar zou de zorg holistischer mogen kijken, verder dan alleen wat zichtbaar is.

Toen ze werd gevraagd om mee te doen aan de Zie mij-campagne, moest Kirsten even nadenken. Ze vond het spannend om zichzelf zo zichtbaar neer te zetten. “Ik dacht echt: waar ben ik aan begonnen?” zegt ze lachend. Toch besloot ze het te doen. Eerst voor zichzelf en uiteindelijk ook voor anderen. Ze wilde anderen er krachtiger mee maken. Dat past bij wie ze is: open, enthousiast en iemand die graag anderen in hun kracht zet.

Met de haar kenmerkende positiviteit zegt ze: “Het was leuker geweest als het er niet was, maar het is er wel. Iedereen heeft wel wat.”